Fotografie is een kunstvorm die me altijd heeft gefascineerd. En dan heb ik het natuurlijk niet over vakantiekiekjes die mensen in hun vrije tijd nemen, maar over 'echte' foto's. Beelden die een verhaal vertellen en die je fantasie prikkelen. Een goede fotograaf moet zogezegd een derde oog hebben.
Stefan van fleteren is in mijn ogen zo'n fotograaf. Hij maakt beklijvende portretten en toont de mens hoe ze echt is.
Ik ben dan ook verheugd dat je op het net zovele fotoblogs tegenkomt. Fotoblogs werken volgens hetzelfde systeem als deze blog. Maar in plaats van je mening te delen over allerlei onderwerpen, deel je je foto's. Voor de fotograaf is dit een handige manier om zijn werk ten toon te stellen. Het is heel gemakkelijk, gratis en je krijgt feedback door de commentaren die kijkers kunnen nalaten. Ook kan je via je fotoblog snel in contact komen met andere fotografen en kan je zo contacten leggen en ervaringen of ideeën delen.
Ik surf soms rond op fotoblogs en was erg onder de indruk van die van Artur Eranosian. Wat me vooral verbaasde was dat hij even oud is als ik, maar wat hij als fotograaf al heeft bereikt is ongelooflijk! Toen hij begin dit schooljaar zijn ingangsexamen aan het KASK in Gent deed, zei de jury dan ook dat hij meteen door mocht na het tweede jaar. Deze week las ik wel op zijn blog dat hij zijn studies zal stoppen. Het past niet echt binnen zijn karakter en visie.
Zijn karakter is inderdaad sterk terug te vinden in zijn foto's. Ze zijn heel puur en oprecht, maar telkens voorzien van een speelse knipoog. Artur Eranosian is nog zo jong, maar heeft echt een fotografisch talent. Hij durft de straat op te trekken en wacht juist dát moment af. Dat hij nu mensen, dieren of gebouwen fotografeert; het zijn keer op keer zo'n sterke beelden.